شانزدهمین جلسه از سلسله نشست‌های بنیاد فرهنگ جعفری:

🔸موضوع «بررسی استنادات قرآنی دلایل وصیت، معجزه، رؤیا و استخاره در ادعای امامت احمد الحسن»

🔹 ارائه توسط حجت‌الاسلام والمسلمین سید محمد مهدی موسوی

🔻زمان: چهارشنبه مورخ ۹۸/۹/۲۰ ، ساعت ۱۸
🔻مکان: بنیاد فرهنگ جعفری

  • مشروح جلسه

نخستین جلسۀ نشست علمی در سال تحصیلی 98-99 با عنوان «بررسی استنادات قرآنی دلایل وصیت، معجزه، رؤیا و استخاره در ادعای امامت احمدالحسن» شامگاه چهارشنبه 20 آذر ماه 98 در بنیاد فرهنگ جعفری با ارائۀ حجت الاسلام سید محمد مهدی موسوی برگزار شد.
هدف از برگزاری این نشست آشنایی طلاب محترم با نقد روش ادعاهای مدعی یمانی احمد الحسن با تکیه بر قرآن بوده است.

در ابتدای این نشست، حجت الاسلام موسوی به بیان نکاتی پیرامون ضرورت تکیه بر قرآن به عنوان مهمترین معیار برای تشخيص حق از باطل برای پاسخ به شبهات پرداخته و در ادامه ضمن بیان برخی از فنون و تکنیک‌های مناظره، برخی از ادعاهای احمدالحسن را مطرح کرده و با تمسک به قرآن و روایات به برخی از مهمترین آنها پاسخ داد.

وی پس از بیان نکات تمهیدی به سراغ موضوع اصلی جلسه رفته و به نقد استنادات قرآنی احمد الحسن پیرامون وصیت، معجزه، رؤیا و استخاره پرداخت. ابتدا موضع احمد الحسن و پیروانش پیرامون موضوع وصیت مطرح شد که احمد اسماعیل و پیروانش در دو مرحله برای اثبات وصیت به قرآن متمسک شده اند. این دو مرحله شامل اثبات اصل وصیت رسول خداr و سپس مطابقت حدیث وصیت با قرآن می‌باشد. مدعی یمانی در مُعظَم کتابهایش و به خصوص کتاب «الوصیه العاصمه من الضلال» در مورد منصوص بودن خود می گوید تنها اوست که وصیت جدش را آشکار کرده است. احمد اسماعیل همچنین در تایید حرف خود به آیات 44 تا 46 سوره مبارکه حاقه استناد می‌کند.

حجت الاسلام موسوی در نقد این ادعا به بیان دیدگاه شیعه امامیه پرداخت و بیان کرد که شیعه معتقد است امام منصوب، بايد دارای اوصاف و ويژگى هايى باشد که او را از ديگران ممتاز نماید و شاهدى بر صدق ادعاى امامت او باشد. اين ويژگى ها عبارتند از: علم الهى، معجزه و عصمت، و صرف ادعا کردن منصوصه بودن امامت با استناد به حدیثی که ایرادهای  سندی و دلالی و اضطراب متن دارد برای امامت کافی نیست.

وی در ادامه ادعای دیگر مدعی یمانی پیرامون معجزه را بیان کرده و در تبیین ادعای او می‌گوید احمد الحسن راه تعیین امام را نص و معجزه بیان کرده است اما برای فرار از آن معجزات انبیا و امامان را همانند فرقه ضالّه بهاییت  به نوعی توجیه می کند تا راه فراری برای خویش باز بگذارد.

مدعی یمانی در بیان معجزه انبیا و اولیا در قرآن می گوید: معجزه بر دو گونه است. معجزه قاهره «کوبنده و آشکار» و غیر قاهره. وی با توجه به آیۀ 69 انعام چنین می گوید که به ناچار باید در معجزه مقداری پوشیدگی وجود داشته و آشکار نباشد. مهمترین نکته در رد این مدعا این است که اگر قرار باشد معجزه پوشیدگی داشته باشد دیگر معجزه نیست. خداوند در قرآن کریم در آیه 101 از سورۀ مبارکه اسراء از معجزه تعبیر به «آیات بینات» نشانه های آشکار کرده است. پس معجزه به دو شکل نیست بلکه فقط آشکار است.

علاوه بر این بنا به اعتقاد جریان مدعی یمانی و مهدویت یكی از راه‌ های شناخت حجج الهی در هر زمان، به خصوص یمانی، وحی الهی به وسیله‌ی رؤیاهای صادقه به مؤمنین همان زمان بوده است. آنان به رؤیای حضرت ابراهیم† و حضرت یعقوب† و حضرت یوسف†  و مادر حضرت موسی† در قرآن استناد می کنند. در بررسی این دلیل بر مدعای وی، خواهیم دید که این ادعا برای اثبات چنین مقام و شأن والایی باطل است زیرا؛ اولا خوابهایی که بدانها استناد شده عموما از نوع وحی، آن هم برای حجج الهی است. ثانیا اینکه هیچ کدام از این خوابها در بیان اثبات مدعای پیامبری آنان نبوده بر خلاف رؤیایی که شما به جهت اثبات ادعای خود آن را دنبال می کنید. هیچ پیامبر و ولی الهی حقانیت خود را با خواب اثبات نکرده است. دلیل دیگر اینکه مدعی یمانی و پیروانش برای امر خطیر وصایت، قائمیت و مهدویت او، یک آیه یا روایت مبنی بر امکان شناخت یمانی به وسیله خواب یا استخاره، بیان نکرده اند. ضمن اینکه حجیت رؤیا نیازمند اثبات و احراز است و اگر از طرف عقل و نقل در اثبات آن دلیل صریحی وجود نداشته باشد، عدم احراز بر عدم اعتبار دلالت می کند. علاوه بر اینکه ادله نقلی خلاف مدعای وی را ثابت کرده است.

بحث آخری که حجة الاسلام موسوی در رد ادعاهای احمد الحسن به آن پرداخته است، استخاره می‌باشد. چرا که یکی دیگر از مستمسکات مدعی یمانی استخاره است. آنها مدعی هستند که خداوند متعال در قرآن به حقانیت احمد اسماعیل شهادت می دهد. دلیل قرآنی که برای اثبات این ادعا به کار رفته آیه «وَمَن يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ» است. همچنین او با استناد به آیاتی که ایمان به غیب را بیان می کنند، استخاره به قرآن را از روشهای امداد غيبی خداوند نسبت به بندگان دانسته كه خداوند متعال هر بنده اى را كه بخواهد با آن تأييد می‌كند. پس از تبیین دیدگاه احمد الحسن، وی در رد این ادعای مدعی یمانی بیان داشت که آیه 3 سوره مبارکه طلاق در بیان توکل در امور و اعتماد داشتن به خداوند و نفی تعلق به غیر خداست، نه اینکه بدون کوچک ترین تعقل ، نتیجه کارها به استخاره واگذار شود. همچنین قرآن استخاره را از مصادیق هدایت گری به سوی امام ندانسته و اثبات این مطلب نیاز به دلیل دارد. بر فرض که استخاره از مصادیق هدایت گری قرآن باشد در مورد کسانی که در مورد احمد بصری استخاره گرفته و نتیجه استخاره باعث روی گرداندن آنان از او شد، چه می گویید؟ آیا آنها جزء متوکلین و اعتمادکنندگان به خداوند به شمار نمی آیند؟ آیا کسی می تواند به خدا توکل کرده و درباره حقانیت دین اسلام و رسول خدا استخاره کند؟

همچنین دسته دوم از آیاتی که ایمان به غیب را مطرح می‌کنند ربطی به موضوع مورد نظر ندارند زیرا درصدد بیان یکی از وظایف اهل ایمان که اعتراف به معارف غیبی در برابر معارف شهودی است می باشند. این آیات استخاره را از امدادهای  غیبی معرفی نمی‌کنند.

در پایان جلسه حجت الاسلام موسوی ضمن تاکید بر تمسک بر قرآن برای رد ادعاهای احمد الحسن، حاضرین در جلسه را تشویق نمود که برای پاسخ به ادعاهای او از روایات نیز استفاده کنند و در این خصوص منابعی را برای حضار معرفی کرد.

برای دانلود مقاله ایــــــنــــجــــــــــا را کلیک نمایید